« حبس خانگی، تهدید، .... | Main | سپاس از شما عزیزان »

تبریک روز زن از نوعی دیگر!!!



مدتی است که به تأثیر مردانی که در زندگی ام نقش مثبت یا منفی و یا مخرب داشته اند می اندیشم. مرور خاطرات مرا به این نقطه رساند که حقیقتا تعداد مردانی که در زندگی من نقش های سازنده داشته اند به تعداد نصف انگشتان یک دست هم نمی رسد. (البته باید بگویم دوستان و آشنایان که همیشه نهایت لطف را داشته اند از این سرشماری خارج هستند. مقصود من افرادی است که به هر شکل نسبی ، سببی ، اتفاقی یا انتخابی نقشی خاص در زندگی من ایفا کرده اند.)
این نتیجه گیری سبب آن شد که با خود بیاندیشم که معیار شاخص تفاوت این دو فرد (مرد) در زندگی من چه بوده که آنان را از خیل دیگران چنان متمایز کرده است؟ نتیجه این بود که این دو مرد در دو موقعیت متفاوت و از دو نسل کاملا مختلف عمیقا به برابری زن و مرد ایمان داشته و دارند. آنان هر دو به انسان ها به چشم انسان می نگرند و معیارهای سنجش و قضاوتشان فرا جنسیتی است. این دو مرد شاید خود ندانند ولی قطعا از معدود مردان فمنیست (به معنای اعتقاد به برابری مطلق زن و مرد) هستند.
امروز که روز جهانی زن است تصمیم داشتم مثل همیشه و همگان از زنان بنویسم ولی حس کردم به موقع است که از مردانی که در اطرافم به ارزش برابری انسان ها معتقد و پایبندند یادی کنم که البته متأسفانه تعدادشان بس معدود است. این شاید بهترین دلیل باشد که به آنان با صدای بلند بگویم همراهی اشان بسی با ارزش است.
پدرم، اولین مردی بود که جنسیت مرا ارج نهاد. هزاران بار از او شنیده ام که با شعف از اینکه صاحب فرزندان دختر است پروردگار را شکر کرده. او به من و توانایی های من ایمان داشت و هیچ مانعی را بر سر راه پیشرفت من جدی نمی دید. او هیچ گاه با بهانه هایی چون آداب، سنن، هنجار و یا ارزش های تعریف شده یا نشده در مقابل تصمیمات شخصی من ( درست یا غلط) سد ایجاد نکرد. او مرا نه به عنوان دختری در بند سنت های اجتماعی بلکه به عنوان انسانی دارای عقل و احساس ، کامل و مستقل نگریست. او دوست و همراه من در لحظات شکنندۀ زندگی بود. غیرت ، ناموس، نجابت و هزاران صفت منفی و مثبت دیگری که در زبان و فرهنگ فارسی بارهای ارزشی زنانه یا مردانه را بر دوش می کشند در دایرۀ لغات اوتعریف نشده باقی مانده است... او بال های پرواز مرا نشکست بلکه مرا به بلند پروازی رهنمون شد...
و
مهرداد، در بحرانی ترین دوران به صحنۀ زندگی من قدم گذاشت. آن گاه که هالۀ شک و تردید مرا به مرز طغیان کشانده بود. آن گاه که بی مرامی های رایج مردانه کارد به استخوانم رسانده بود واعتماد و تعهد واژه هایی بی معنا و مفهوم می نمود، او مرا به خویشتن خود فراخواند. او تکیه گاه من نشد بلکه مرا به برخاستن هدایت کرد. او به من پناه نداد بلکه مرا به جدال با ناملایمات تشویق کرد. او مرا نه به فرار از گذشته بلکه به عبرت آموزی دعوت کرد. او به من آموخت که تداوم کیفی و کمی علایق نه درگروی گذشت بلکه در گروی درک متقابل است. او نه با اعمال نظرخود بلکه با آزادی عمل مرا به گود آزمون و خطای زندگی بازگرداند. او نه در کلام بلکه در عمل صداقت، صفا، پاکی، تعهد و محبت را به من نمایاند و دوباره آموخت....او بال های پرواز مرا نشکست بلکه مرا به بلند پروازی رهنمون شد...
ای کاش مردانی از این قبیل چنین کم یاب نبودند آنگاه زندگی به کام همگان شیرین تر بود.
روز جهانی زن را به همۀ زنان دنیا و همۀ مردان معتقد و متعهد به برابری و تساوی انسان ها تبریک می گویم.

(نکته: باید به این نکتۀ مهم اشاره کنم که آنچه گفتم حاصل تجربۀ شخصی من است و به هیچ وجه جنبۀ کلی ندارد. یعنی امیدوارم نداشته باشد. مطمئن هستم که در اطراف من نیز هستند بسیاری از دوستان که دارای چنین ویژگی خاصی هستند ولی حقیقتا نسبت آنان حتی در قشر روشنفکر نیز کم است . این نیز مختص ایرانیان نیست بلکه معضلی است جهان شمول که با تلاش فعالان روز به روز بهتر شده و می شود. به هر حال قصد من تنها بیان نمونه ای بوده تا اهمیت موضوع را در باب باور مردن به برابری جنسیتی ملموس کنم. برابری حقوق زنان و مردان محقق نمی شود مگر آنکه مردان نیز همگام با زنان آن را بظلبند. جنبش برابری طلبی زنان ستیز علیه مردان نیست بلکه فریاد مخالفت با تبعیض و نابربری های جنسیتی است . همراهی مردان در طیف های وسیع خانوادگی، شخصی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و حتی مذهبی نقشی کلیدی و حساسی را در روند پیش برد این عدالت جویی، بازی مکند.)


Post a comment